Voor ons als Vertrouwensloket is de breedte van ons werk vanzelfsprekend: van veterinaire begeleiding en bedrijfsadvies tot psychosociale begeleiding. Juist die combinatie maakt het verschil, zo bleek opnieuw in een recente melding over een manegehouder.
Meldingen over paarden komen vaak anoniem binnen en gaan bijna altijd over huisvesting: ‘Paarden staan dag en nacht in een modderige blubberbende’, ‘De stallen worden slecht bijgehouden, af en toe wat stro maar de boxen zijn bijna zwart’, ‘Paarden staan het hele jaar in weer en wind op een tochtig veldje, zonder schuilstal of bomen.’ Ook deze casusbeschrijving gaat over een melding met zorgen over paardenwelzijn.
Het betreft een manegehoudster met een uit de hand gelopen hobby. Wat ooit klein begon, is uitgegroeid tot een bedrijf met circa 10 ha land en zo’n 40 paarden en pony’s. De onderneemster koopt regelmatig een paard in slechte conditie om het een ‘tweede’ kans te geven. Daarnaast fokt ze jonge paarden op als rijpaard en managepaard/pony. Het hooi wordt zelf gewonnen om risico’s op Jacobskruiskruid te beperken. Wanneer nodig schakelt zij een dierenarts in.
Eerste contact
Bij het eerste contact reageert de paardenhoudster wat geïrriteerd, ogenschijnlijk ingegeven door de drukte op dat moment. Dat verandert wanneer we het gesprek aangaan en het bedrijf bezoeken. Daar valt direct op dat ze goede intenties heeft. Toch zegt ons de eerste rommelige aanblik op dit bedrijf al veel.
Die eerste indruk komt vooral door een verbouwing: houten stallen worden vervangen, het erf staat vol materialen, en de paddock is door de natte periode extra slecht begaanbaar. We kunnen ons voorstellen dat het voor voorbijgangers er qua beeldvorming niet geweldig uitziet.
In deze casus schuurt het eerste beeld inderdaad, maar hoeft het verhaal niet ‘fout’ te zijn. Omdat dit bedrijf ooit als hobby begon, maar door jarenlange groei nu tegen de grenzen aanloopt waardoor professionalisering geen luxe, maar noodzaak is.
Arbeid als struikelpunt
We zien een bedrijf in opbouw, veel ambitie, maar ook een stapeling van praktische knelpunten. Zoals groepshuisvesting waarbij ruwvoer in de potstal ligt en vermengd raakt met mest en urine. Loshangende draden en hekken die verwondingsrisico’s geven. Modderige uitlopen en buitenbak door onvoldoende afwatering. Daarbij rust het werk vooral op de schouders van de paardenhoudster en een paar vrijwilligers, terwijl zij en haar man beiden ook een baan buitenshuis hebben.
En hier zit een belangrijk inzicht: dit soort situaties zijn zelden het gevolg van ‘niet willen’. Vaak is het te veel. Te veel dieren, te veel werk, te weinig tijd, te weinig marge. En dan gaat het knellen in hygiëne, structuur, overzicht.
Kantelpunt
Tijdens het begeleidingstraject spreken we met haar over bedrijfsvoering, huisvesting en ambities. De manegehoudster geeft aan zich structureel overvraagd te voelen, waardoor het plezier en de ruimte om te verbeteren haar wordt ontnomen. Dat inzicht vormt een kantelpunt. We adviseren om rondom de verzorging van de paarden een aantal verbeteringen door te voeren. En omdat het bedrijf in opbouw is, adviseren we haar met een deskundig bedrijfsadviseur ‘de boel’ eens goed op een rijtje te zetten. Zodat in de (nabije) toekomst een efficiëntere bedrijfsvoering voor meer werkplezier en betere leefomstandigheden van de paarden kan zorgen.
Terugblik
Wat ons telkens raakt, is dit: zodra het oordeel van tafel is, komt er beweging. De manegehoudster die eerst vooral hoorde “het is niet goed genoeg”, zag ineens:
ik kan dit stap voor stap beter maken als ik mijn bedrijf ook anders ga organiseren. Ze was blij met de inzet van het Vertrouwensloket. Ze kreeg weer energie, zo blikt ze na afloop terug.
“Melden is helpen”
Een melding is soms een spiegel. Soms een vergrootglas. En soms het begin van een gesprek dat lucht en richting geeft. Voor het bedrijf, voor de paarden, en voor haar toekomst.
NB: deze casus is geen letterlijke weergave van een specifieke situatie.
